Fairtrade tassen van afgedankte materialen, spannend en eerlijk. Kunst – O – Foon a.s. zondag tussen 11 en 12.

Sjaals, sieraden, tassen.

Fair Trade tassen komen uit alle delen van de wereld b.v. : India, Peru, Guatemala, Mexico, Sri Lanka, Mali, Madagaskar

Tassen zijn gebruiksartikelen voor diverse doeleinden zoals: boodschappen, school, werk, uitgaan.

Tassen worden gemaakt van veel verschillende materialen: leer, stof, riet, plastic, kunststof. Ook recyclet of rest materiaal wordt in toenemende mate gebruikt. Daarbij kan men denken aan: oude dekzeilen van vrachtwagens, afgedankte billboards, rijstzakken    (Vietnam/Thailand), autobinnenbanden (Manilla) denimrestanten uit de jeansindustrie (Filippijnen) muskietennetten plastic en tetrapakken (Cambodja).Tassen afgedankte billboards

We lichten hier twee typen tassen met een meer cultureel historische achtergrond nader toe:

  1. geweven en geborduurde tassen gemaakt door Maya volken
  2. Leren tassen uit Niger.

De Maya’s ( ongeveer 32 hedendaagse Maya volken) komen onder meer uit Guatemala, Mexico, Honduras, El Salvador ( 9 miljoen).

Zij zijn vooral bekend om hun felgekleurde soorten textiel die worden geweven en vaak geborduurd. Zij maken rokken, capes, blouses (huipile) overhemden etc.Tassen Maya cultuur

Al meer dan 3000 jaar weven Mayavrouwen op het heupweefgetouw kleding voor hun eigen familie en producten voor de lokale verkoop. Het heupweven is symbool van hun Maya-zijn en ritueel onderdeel van hun dagelijks leven. Met de riem van het weefgetouw om haar heup gebonden, en het uiteinde aan een boom of pilaar, is de weefster een integraal onderdeel van het weefgetouw. Tegelijkertijd is zij zo één met haar omgeving.

Feitelijk is het heupweefgetouw een erg eenvoudig instrument, slechts bestaand uit een aantal houten staken en een leren riem die om het lichaam van de vrouw geslagen wordt. Het werk zelf vereist echter grote vaardigheid en complete toewijding; zelfs de meest ervaren vrouwen kunnen hooguit een centimeter of drie per uur weven. Eerst wordt het benodigde garen geselecteerd en in “atol de maza” (maïspap) gewassen om het te verstevigen. Daarna worden de verschillende kleuren draad volgens patroon op het raam geplaatst, het lastigste karwei. Pas als de talloze draden van elkaar gescheiden zijn en op volgorde om de houten staken zijn gelegd kan het feitelijke weven beginnen. Uren achtereen zit de vrouw op haar knieën op een “petate” (een stromatje) om met krachtige armbewegingen centimeter voor centimeter haar kunstwerk aan elkaar te weven.

Elk dorp en elke streek in b.v. Guatemala kenmerkt zich door haar unieke klederdracht. Om variatie aan te kunnen brengen in het assortiment werken de vrouwen samen in een samenwerkingsverband, een coöperatie Elke coöperatie heeft haar eigen stijl en specialiteit, van fijn ingeweven borduursels waarin eeuwenoude symbolen verwerkt worden tot ingenieuze technieken waar meerkleurige draden (het zogenaamde jaspe) prachtige designs opleveren.

Ieder dorp/gemeenschap heeft zijn eigen weefspecialiteit maar ook een eigen verhaal. Wat hen verbindt is hun Maya cultuur, en hun wil en trots om ondanks de discriminatie die zij nog altijd in de Guatemalteekse samenleving ondervinden levend te houden. En hun wil en trots om zich verder in deze techniek te bekwamen. Want al wordt het heupweven al eeuwenlang van generatie op generatie doorgegeven, weven voor eigen gebruik of voor de lokale bevolking is natuurlijk toch iets anders als weven voor de westerse en kritischer consument. En dus nemen deze vrouwen met vlijt deel aan trainingen die zij binnen een project aangeboden krijgen en die kwaliteitsverbetering van de producten beogen. Maar dat niet alleen:  zij volgen ook trainingen en workshops gericht op bevordering van de samenwerking en organisatorische versterking. En de besturen van verschillende coöperaties krijgen training in zaken als administratie, kostenberekening, economie, en, op termijn, computerles. Het uiteindelijke doel is dat de vrouwen zonder externe hulp en onafhankelijk een organisatie weten te opereren die lokaal en internationaal hun talenten toont – en eerlijk beloont!- en hun families een duurzaam bestaan en toekomst zonder onzekerheid verschaft.

Evolutie in kleur, materiaal en figuren

Tot aan de komst van de Spanjaarden bestond de kledij uit katoen en agave vezels. De invoering van schapen in de hooglanden bood wol als grondstof. Daaruit werd vooral mannenkledij zoals vervilte jassen en poncho’s en geborduurde sacco’s gemaakt.

De elite onder de Spaanse conquistadores kleedde zich met geïmporteerde zijde maar dit materiaal was voor de eigenlandse bevolking te duur.

In de 20e eeuw werden er echter synthetische vezels zoals rayon, nylon en polyester ingevoerd en deze werden wel opgenomen in de lokale kledinggewoonten.

Op oude prenten is wit de hoofdkleur in de kleding van de Indios. Men kan moeilijk oordelen op basis van een beperkt aantal voorstellingen en beschrijvingen maar er was geen kleurexplosie zoals ze nu, bijvoorbeeld waar te nemen is op de markten van Xela, solala of san francisco el alto.

Er was wellicht meer uniformiteit in de Klassieke Periode. De conquista probeerde de inheemse kledij te versoberen en te vereenvoudigen. Ondanks dat ziet men op prenten uit de 19e eeuw veel rood en blauw in allerlei tinten.

De gebruikte decoratieve figuren gaan deels terug op de oude thema’s maar zijn toch ook beïnvloed door de kolonisatie. Er is echter zelden sprake van vervanging, wel van aanvulling en toevoeging.

Wellicht gaan de tweekoppige arend (Habsburg?) en het paard terug op Spaanse iconografie. Maar ze werden opgenomen in een dierenrijk dat Maya is en zij krijgen hun betekenis in de totaliteit van de presentatie.

Toepassing en gebruik in de westerse maatschappij

De geweven en geborduurde stoffen worden in het westen verkocht als tassen, sjaals maar ook plaids, kussens, tafeltextiel.

Ook worden van de traditionele bloezen en overhemden (tunieken of hupiles) mooie stukken hergebruikt voor het maken van tassen, etuis e.d. Soms zijn halsopeningen of zakken nog herkenbaar verwerkt.

Bloemen uit Ayacucho (Peru, Inca’s): door vrouwen voor vrouwen 

Via het familiebedrijf  Sumaq Qara, dat met de hand geborduurde riemen en tassen produceert voor Amerikaanse en Europese kledingwinkels, verschaffen Yuli en haar twee zussen aan meer dan vierhonderd vrouwen uit afgelegen gemeenschappen in Ayacucho een eerlijk inkomen. Met het borduren van gekleurde bloemenmotieven, een traditionele bezigheid voor vrouwen in de regio, verdienen de vrouwen die voor Sumaq Qara werken 6Zo draagt Sumaq Qara bij aan een betere economische positie van vrouwen en zorgt zij door middel van handel voor een groeiende economie in een achtergesteld gebied. Door het gebrek aan infrastructuur en overheidssteun in het gebied zijn er weinig andere bronnen van inkomsten.Bloemen uit Ayacucho
Ongeveer 72 procent van de bevolking van het departement leeft in armoede,
waarvan meer dan de helft in extreme armoede.0 procent meer dan op de lokale markt.

Erfenis van Lichtend Pad
Het merendeel van de vrouwen is weduwe als gevolg van het politieke geweld in de laatste twee decennia van de vorige eeuw. In die periode kwamen bijna zeventigduizend Peruanen om in de bloedige strijd die de guerrillabeweging Lichtend Pad voerde. De meeste slachtoffers waren mannelijke Quechua-boeren uit het Andesgebergte. Aangezien Ayacucho het hoofdkwartier was van het Lichtend Pad – de ideeën van deze groepering ontstonden immers aan de ‘Universidad Nacional San Cristobal de Huamanga’ onder leiding van de filosofieprofessor Abimael Guzmán – werd dit gebied extra hard geraakt. Tot op de dag van vandaag zijn de gevolgen merkbaar.

Aangezien de overheid in dit gebied niets doet aan wederopbouw of het verbeteren van de levenskwaliteit, moeten de mensen/vrouwen het zelf doen. Door middel van de inkomsten uit handel van lokale producten, kunnen de levensomstandigheden van vele vrouwen in deze regio verbeterd worden.

Vrouwelijk ondernemerschap

In de Peruaanse machosamenleving is het uitzonderlijk voor vrouwen om een eigen onderneming te starten. Er moet nog veel gebeuren voordat mannen en vrouwen gelijke rechten hebben. Yuli: “Niet alleen merken ik en mijn zussen hoe moeilijk het is om serieus genomen te worden als vrouwelijke ondernemers in
een zakenwereld die vooral door mannen gedomineerd wordt, ook de vrouwen uit de
gemeenschappen kampen met een achtergestelde positie.”

Door vrouwen een eigen inkomen te geven, worden ze minder afhankelijk van de mannen in de dorpen, kunnen ze hun kinderen naar school sturen en hun gezin onderhouden. “Langzaamaan verandert de houding tegenover vrouwen. Nu mannen zien dat vrouwen ook geld kunnen verdienen, hebben ze meer respect voor hen.” Belangrijk is dat de vrouwen nu geld kunnen verdienen, terwijl ze toch thuis een oogje in het zeil kunnen houden, aldus Yuli.

Leren tassen uit Niger en Mali

Het leer is op natuurlijke wijze gelooid. In Niger en Mali is het looien een traditioneel ambacht. Plantaardige bestanddelen van acacia en tamarindezaden bevatten veel tannine.Leren tassen Malie

Deze  worden in combinatie met fijngestampte delen van de struik Pergularia Tomentosa.  bij het looien gebruikt.

De zaaddozen worden door het hele land verzameld en verhandeld.

Het looiproces neemt een aantal dagen in beslag omdat de huiden gedurende een aantal dagen in diverse baden ondergedompeld blijven.

Ook in India worden tassen gemaakt van ecologisch gelooid (buffel)leer.

De tassen worden met de hand vervaardigd.  De collectie bestaat uit tassen met meerdere kleurcombinaties. In samenwerking met een designer wordt er voor gezorgd dat de tassen worden gemaakt volgens de laatste modetrends.

Arbeidsomstandigheden en milieuproblematiek bij de wereldwijde productie van leer verdienen meer aandacht. Tegelijkertijd ontstaan er steeds meer interessante duurzaamheidsinitiatieven.

Dat concludeert Ernst & Young (EY) in een onderzoek naar de internationale toeleveringsketen van leer. Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van MVO Nederland dat samen met Nederlandse bedrijven uit de leersector werkt aan het verduurzamen van handelsrelaties met ontwikkelingslanden. Het onderzoek ‘Sustainability in the Leather Supply Chain’ richt zich op belangrijke leerproducerende landen in voornamelijk Azië en Latijns-Amerika. De onderzoekers signaleren verschillende problemen: ontbossing door grootschalige veeteelt, een groeiend tekort aan landbouwgrond en een aanzienlijke uitstoot van het sterke broeikasgas methaan. Ook de zware arbeidsomstandigheden in de leerproductie komen in het onderzoek aan bod. Risico’s komen voort uit het werken met dieren, scherpe gereedschappen en chemicaliën. Net als de textielsector zal ook de leersector in actie moeten komen om misstanden in de keten te voorkomen.

Advertenties

Over Anki Raemaekers at AR Tekst en Beeld.

Culturele opinie en de Kunsten. - AR Tekst en Beeld - teksten - fotografie - multi media. - Stichting Cultureel Café Weert. - Docu-story.nl - documentaire een goed instrument om een online strategie te bepalen. - Social Media Club SMC0495 - WeertFM - radioprogrammamaker Cum Laude ABKM autonome kunsten te Maastricht - experimentele video en fotografie. Persoonlijke interesse in de psychologie van onderlinge relaties.
Dit bericht werd geplaatst in cultureel, Kunst - 0 - Foon, Schrijfsels en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Fairtrade tassen van afgedankte materialen, spannend en eerlijk. Kunst – O – Foon a.s. zondag tussen 11 en 12.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s