‘Er speelt vanavond in het buurthuis een band’, schrijver Twan Linders a.s. zondag 8 september in Kunst – O – Foon.

Twan Linders (Someren, 1974) begon zijn schrijversloopbaan toen hij 33 was, met het boek This is Australia – Dagboek van een backpacker. Het schrijven lijkt het einde in te luiden van een lange zoektocht.Twan Linders

‘My expectations may be high, I’ll blame it on my youth.’ Feargal Sharkey (wie kent ‘m nog?) zong dit in A good heart en het lijkt van toepassing op Linders. Na een veel te gelukkige jeugd en een studie Bedrijfseconomie kwam hij in 1996 op de administratie van een productiebedrijf terecht. Al snel werd hem duidelijk dat het sociale element het won van het cijfermatige. Na vier jaar sloeg de twijfel toe. ‘Is dit alles wat er is?’ In de hoop zijn voor eigen gevoel vastgelopen leven vlot te trekken, vertrok Linders naar Australië. Die hoop bleek een illusie, maar gezellig was het zeker. En ook deze reis van zeven maanden sterkte onze held in de gedachte dat de sociale contacten het succes bepaalden, meer nog dan de schitterende landschappen of de exotische fauna. ‘People make the place.’Twan Linders

In 2004 ging Linders in deeltijd de pabo volgen (nee, niet de catalogus!). Drie jaar later was het diploma binnen. Als beloning vertrok hij najaar 2007 weer down under. Vanaf januari 2008 werkt de inmiddels Eindhovenaar als vervangend leerkracht voor enkele schoolbesturen. De goede reacties op het boek dat hij over zijn reizen naar Australië uitbracht, stuurden hem weer een stap verder in de goede richting. Die van verhalenverteller. Een boek met korte verhalen, een roman en de biografie van Henk Wijngaard volgden. In 2010 schreef Linders zich in voor de deeltijdopleiding Journalistiek in Tilburg. Een jaar later was de propedeuse binnen en inmiddels schrijft Linders voor De Trompetter en ZondagNieuws, regionale huis-aan-huisbladen.

En in de woorden van de schrijver speciaal voor dit blog; ik ben in 1974 geboren in
Someren-Eind en was dus een jaar of 8, 9 toen de nederpopstroming van de jaren
’80 op zijn hoogtepunt was. Die muziek heeft me altijd aangesproken,
waarschijnlijk omdat de teksten verstaanbaar waren (Engels sprak ik nog niet)
en de muziek vlot en luchtig was. Al had ik dat toen nog niet zo geanalyseerd:
je kon van veel bandjes horen dat ze uit de cabarethoek kwamen (precies de
reden dat Bennie Jolink van Normaal weinig ophad met de nederpop, waar ook zijn
band toe gerekend werd), dus de nummers hadden vaak een hoog meezinggehalte.Twan Linders

Eigenlijk ben ik altijd zoekende geweest wat ik wilde worden. Na twee afgeronde
hbo-opleidingen (HEAO Bedrijfseconomie in 1996, pabo in deeltijd in 2007) en
werk in de bijbehorende beroepen (bij varkensslachterij Vion van 1996 tot en
met 2008 en als leerkracht in het basisonderwijs van 2008 tot en met 2012)
ontdekte ik in 2008 het schrijven. Op de lagere school las ik al graag en
menigmaal stonden er verhaaltjes van mij in de schoolkrant, maar pas toen ik
eind 2007 voor de tweede keer terugkwam van een langere tijd backpacken in
Australie, kreeg dat schrijven een serieuzer karakter. Inmiddels waren door
internetontwikkelingen print-on-demand drukkerijen ontstaan. In Australie had
ik de gewoonte wekelijks uitgebreide mails, doorspekt met informatie en humor,
naar familie en vrienden thuis te sturen met mijn avonturen ‘down under’. Daar
kreeg ik goede reacties op. Die verhalen heb ik omgewerkt tot een boek dat voor
iedereen leuk, goed leesbaar en informatief zou zijn. Dat was de eerste van
(voorlopig) vijf boeken die ik in de jaren daarna schreef. Inmiddels werk ik
sinds een jaar voor het Eindhovens Dagblad waar ik twee gemeenten run.

Terug naar de nederpop. In 2010 bedacht ik op een regenachtige zondagmiddag dat
het leuk zou zijn eens wat te schrijven over de nederpop. Op internet
achterhaalde ik e-mailadressen van o.a. het management van Henk Westbroek en
stuurde een mail. Centrale vraag: waarom stortte die nederpop in toen Doe Maar
in 1984 stopte? Hebben we toen niet het kind met het badwater weggegooid door
al die andere bandjes ook aan de kant te schuiven? En was het sowieso niet raar
dat een smartlappenband als Drukwerk tot dezelfde stroming werd gerekend als
Doe Maar (ska/reggae) of Het Goede Doel (symfonische pop), alleen omdat ze in
dezelfde taal zingen? “Engelstalig is toch ook geen genre”, merkte
Henk Westbroek later terecht op. Westbroek reageerde de dag erna al met de
opmerking: ‘Jij stelt precies de goede vragen, laten we afspreken’ en drie
weken later zat ik een hele middag in zijn achtertuin met hem te praten. Er speelt vanavond in het buurthuis een band

Nederpopmuzikanten bleken een toegankelijk volkje want binnen een jaar heb ik
nog zestien muzikanten gesproken van alle toonaangevende bands uit de jaren
’80. Enkele namen: Frank Boeijen, Ernst Jansz (Doe Maar), Harrie Jekkers en
Niek Nieuwenhuijsen (Klein Orkest), Ben Jolink (Normaal), Harry Slinger
(Drukwerk), Frans Bakker (Kadanz), Joost Witte en Leon Giesen (Toontje Lager),
Peter Koelewijn, Nol Havens (VOF de Kunst), Henk Steijvers (Janse Bagge Bend)
en Jos Bloemkolk (Noodweer). Ook fotografen vonden het een sympathiek
initiatief dus ik mocht foto’s gebruiken van gerenommeerde fotografen als Kees
Tabak, Govert de Roos en Patricia Steur.

Het boek staat vol met leuke muziekverhalen en weetjes. Hoe kwam Het Goede Doel
aan zijn naam? Hoe denkt Ernst Jansz over onsterfelijkheid? Waarom mocht
Normaal nooit meer naar Toppop? En daarnaast vertellen de muzikanten waarom ze
in het Nederlands gingen zingen en wat ze meemaakten toen ze ineens populair
werden bij een groot publiek.

Om het boek uit te kunnen geven, heb ik zelf een uitgeverij opgericht
(Uitgeverij Catharsis, zie www.uitgeverijcatharsis.nl).
De promotie en distributie moet ik ook zelf doen en dat valt best tegen.
Boekhandels zijn door de malaise op de boekenmarkt heel voorzichtig met inkopen
en hoewel het boek bij Symphonica In Rosso (met Doe Maar, oktober 2012) in de
kramen heeft gelegen, veelvuldig op Radio 2 genoemd is, bij Omroep Gelderland
en L1 geweest is, in de VARA-gids gestaan heeft en goede recensies kreeg in het
Dagblad van het Noorden (vier van de vijf sterren) zijn er nog maar zo’n 580
stuks verkocht. In oktober mag ik in Helmond een avond over de nederpop
verzorgen. Ook na het verschijnen van het boek heb ik nog heel wat muzikanten kunnen
interviewen, waaronder Henk Temming (Het Goede Doel), Boudewijn de Groot,
Armand, Erik Mesie (Toontje Lager) en Nico Arzbach (De Dijk).

Die muziek staat na 30 jaar nog recht overeind. Of de hedendaagse Top 40-muziek
dezelfde houdbaarheid heeft, moeten we afwachten, maar ik ben blij dat ik door
het schrijven van dit boek zelf een klein onderdeeltje van die nederpopstroming
ben geworden.

Live in onze studio aan de Wilhelminasingel te Weert (boven de bibliotheek), te volgen via onze kanalen zie http://www.weertfm.nl en uitzending gemist via internet.

 

Advertenties

Over Anki Raemaekers at AR Tekst en Beeld.

Culturele opinie en de Kunsten. - AR Tekst en Beeld - teksten - fotografie - multi media. - Stichting Cultureel Café Weert. - Docu-story.nl - documentaire een goed instrument om een online strategie te bepalen. - Social Media Club SMC0495 - WeertFM - radioprogrammamaker Cum Laude ABKM autonome kunsten te Maastricht - experimentele video en fotografie. Persoonlijke interesse in de psychologie van onderlinge relaties.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst - 0 - Foon, Schrijfsels en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s