Inpakkunst Christo geeft helderheid omtrent Weerter Populatie. Stadsdichter Henk Simons en 600 jaar Weerter historie.

Weert 600 jaar

Vandaag dartel ik door de Beekstraat naar het centrum. Nooit was mijn liefde voor de stad zo groot. Daarbij blijven alle andere geliefden voor even in de schaduw.  Het feestprogramma Weert 600 jaar Stad is uit. Het jubelt en juicht in mij in duizend tinten,  ondanks de staat van het plaveisel,  dat in amper twintig jaar vele testen ten spijt  verbrokkeld en verzakt de beoogde duurzaamheid met voeten treedt.   

Het moet gezegd, er schitteren vele parels in het programma, boven op de 40 reguliere evenementen die Weert jaarlijks heeft. Daarbij vergeet het persbericht te vermelden dat geen enkel evenement opweegt tegen de dagelijkse vreugde van ontwaken en opstaan, het daglicht zien, reeds in de Griekse tragedie een steeds terugkerend verlangen.

Uiteraard is de Weerter kunstscene zeer verguld met een grootscheepse kunstuitwisseling met onze zusterstad HangzhouNu zullen buitenstaanders morren dat onze werken vrij zelden de A-beek oversteken, maar dit is eerder een kwestie van overcapaciteit en een stagnerende handel dan van geboden kwaliteit. Dat een miljoenenstad , verzusterd met andere wereldsteden als Dresden, Boston, Nice, Boedapest , Kuala Lumpur, etc. onze kleuterstad aan de borst drukt mag zeker gezien worden als het resultaat van de diplomatieke spartelingen van burgemeester Jos( he is an honourable man). Wie herinnert zich niet de bordesscène op het enige echte stadhuis met een Chinese delegatie die met geamuseerde distantie de Stedelijke Schutterij aan zich voorbij ziet trekken?  Of we daarentegen onze Chinese vrienden zozeer tegemoet moeten komen  dat de Rogstèkers Operette van achteren naar voren gezongen wordt, van die discussie wil ik me verre laten.  Dat enkele van mijn stadsgedichten in het Chinees vertaald worden, spreekt vanzelf, al wil ik niet instaan voor de aanzuigende werking van de Chinese versie van mijn ‘Verliefdenlaantje.’

Waar blijft trouwens de romanticus te midden van pubers, huismoeders, pauzerend personeel van callcenters en terrastijgers die permanent langs het touchscreen vegend  hun smartphone hanteren als een gebedsmolen voor Altijddurende Bijstand ? Dit even terzijde.

Gelukkig heeft het inrichtend comité ook aan de Middeleeuwen gedacht.  1414 is gemakkelijk te onthouden, de tijd van de dansziekte, de dodendans en vele ketterijen. De tijd dat er in de Nederlanden zeggen en schrijven drie universitair opgeleide artsen praktiseerden. Op de geplande Middeleeuwse markt mogen dan ook niet de tandelozen, de kreupelen, de landlopers, de piskijkers, de alchemisten  en de exorcisten ontbreken al was het maar om aan te tonen dat de angst voor hel en verdoemenis in zeshonderd jaar is uitgemond  in een God die identiek is aan het begrip Tijd, overigens niet overal.  

Toch is bij de verwachten massale opkomst voorzichtigheid geboden. Doordesemd met het gegeven dat een vrouw met een rok boven de knie zonder meer een seksuele invitatie afgeeft, waarvan de urgentie evenredig oploopt met de stof, willen gladde jongens uit de  social media  in het kader van de festiviteiten tegen gereduceerde prijs een app aan de man brengen die– om in het onvolprezen filosofen- Duits te citeren- iemands Kopulationsbereitschaft meet.

Nu ik de lijst van de evenementen vergelijk met de ingediende suggesties , valt mij op dat bepaalde initiatieven het niet gehaald hebbenDat het geharde kader van Binding Rand-Stad, wars van vrijblijvende prietpraat,  dit jubileum aangreep om toch vooral het agrarische voorgeschiedenis van de stad te benadrukken zal niemand verbazen, maar hun voorstel om de schoolgaande jeugd in te zetten voor een verzamelactie van regenwormen- zulks ter staving der vruchtbaarheid van de hoge zandgronden– riekt te veel naar het sardonische bevel dat de schizo keizer  Elagabalus zijn ambtenaren gaf om binnen het Romeinse Rijk één kilo spinnenweb te verzamelen. Overigens moet  men het educatieve aspect van het woelen in de grond niet onderschatten. Hier spreekt iemand vanuit dagelijkse ondervinding.

We mogen het comité dankbaar zijn dat het een vibratorenconcert in de kloostertuin aan de Maasstraat als nog te heidens heeft afgevoerd. Volgens kwatongen was  ruimtegebrek het grootste probleem. De kliklijn meldt dat het een voorstel betreft van de plaatselijke tak van FEMEN. Eenzelfde lot onderging een voorgenomen  onthulling  — op de hoek Wilhelminasingel- van Berlostraat– van een Hermesbeeld met opgerichte fallus in grijze tinten, ingediend door de Anonieme Bond van Priapisten, oftewel de ABP, een tegenbeweging. Maar hoe dan ook, het gist eindelijk weer in de onderbuik van Weert.

Het valt daarentegen  te betreuren dat het plan, ingediend door ons Medicynisch Instituut , voor de duur van slechts één maand, langs de Meikoel -gevel van het Jacob van Horne Museum een rij van holle en bolle spiegels te plaatsen om puur veiligheid technische redenen geen genade vond. Het zou voor menigeen een uitgelezen kans bieden  om door de repeterende confrontatie zijn of haar tekort aan zelfspot tot een aanvaardbare dosis aan te zuiveren. Let wel dat het vernoemde Instituut zich in dezen  niet liet leiden door de jalousie van de mismaakte prins Ferdinando II  van Bagheria, die opdracht gaf tot een dergelijke spiegelzaal  in zijn barokke Villa Palagonia om de ravissante schoonheid van zijn vrouw en de galante gebaren van zijn hovelingen met gelijke munt betaald te zetten.

Jubileren is feesten. Elk  feest is ook een sprong naar de toekomst  Het zou dan ook een gemiste kans zijn wanneer het 600 jarig bestaan gevierd wordt met evenementen die geen nest dragen in het collectief geheugen. Een item als Super 5 is gemeten in de tijd een eendagsvlieg.  Gewend om in eeuwen te denken, staat mij een ongekend environment voor ogen. We pakken de St. Martinustoren in met linten, witte zeilen of iets dergelijks, bedrukt met de namen van alle ingezeten van Weert, in alfabetische volgorde. Om de discussie tussen stad en gemeente uit de weg te gaan, worden de namen van allen die binnen de oorspronkelijke singels van de stad staan ingeschreven, in het rood gedrukt. Kortom een uitdraai van bureau burgerzaken  en voor een stad met het patina van een drukkerijgeschiedenis moet dit project geen probleem zijn. De steigers staan er al. Er zal een toevloed aan toeristen komen, verrekijkers zijn niet aan te slepen om te zien hoe alle namen dansen in de wind, waar de plooien vallen. Ieder dag een nieuwe figuratie.  We halen er desnoods Jan Dibbets bij.  En na het verstrijken van de hangtijd ieders jacht op zijn eigen verweerde naam.

 

Henk Simons – stadsdichter Weert

24 augustus 2013

hwhsimons@gmail.com

Advertenties

Over Anki Raemaekers at AR Tekst en Beeld.

Culturele opinie en de Kunsten. - AR Tekst en Beeld - teksten - fotografie - multi media. - Stichting Cultureel Café Weert. - Docu-story.nl - documentaire een goed instrument om een online strategie te bepalen. - Social Media Club SMC0495 - WeertFM - radioprogrammamaker Cum Laude ABKM autonome kunsten te Maastricht - experimentele video en fotografie. Persoonlijke interesse in de psychologie van onderlinge relaties.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst, Schrijfsels en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s