Stadsdichter Henk Simons, met enige weemoed.

Het verliefden laantje

 

Herfstnacht. De nissen van de kerkmuur waren zoals

verwacht na ruig vertier ten volle in bezit  genomen,

naweeën van vluchtige kermiszonden.  De koster sliep.  

 

Zij nam me mee op noordenwind om voor het eerst

het kanaal  te zien, waar velen, beschut tegen inkijk,

al jaren terug hun plek gevonden hadden. Wij

 waren nieuw en nog geen naam te verliezen.

 

Gekluisterd in vrieskou en onhandigheid  groef  ik

onder haar gevoerde jas een proeftuin uit, zij wilde

niet onweerstaanbaar lijken,  de pirouetten van haar

tong brachten  het klokhuis van mijn begeren alsmaar nader.

 

Tegen vieren had zij mij al minder lief, we deelden nog

een schaterlach, een galm  die in jaren ligt verstorven.

Op het water de weerschijn van een petroleumlamp.

 

Soms, wanneer ik met beverige hand  een kaartje leg

in de Roos, zie ik in haar oogopslag weer het zoetzuur

van die avond, het maan vuur van mijn  zuiggodin.

 

Alleen de bomen, in hun meest wezenlijke staat gebleven,

willen van geen verzaken weten en ook het water baart overlevingskunst.

 

henk simons  juni 2011

 

 

Over Anki Raemaekers

Autonome Kunsten ABKM 2010 cum laude experimentele video en fotografie. Kunst en media. Een kritische blik @araemaekers Cultureel Café Weert. Stichting Kunstcentrum Weert, Stichting Groen Weert, DUS Weert, politieke beweging, Oogcafe Weert.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst, Schrijfsels en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s