Verworven kennis van generaties, zo de drekbak in en wat mij betreft kan het eten erbij.

Een terechte opmerking van Peter Korten, zette me gisteren toch even stil. Ik, die dacht dat men zo geïnteresseerd zou zijn in overgeleverd cultuurgoed. Dat is niet zo, ja de verpakking wordt welwillend aanschouwd en meegenomen. Maar van enige diepgang blijft het vooralsnog verstoken.

Gniffelend kijken naar hoe die ‘oudjes’ ook weer deden en ondertussen gewoon jong en fris blijven. En daar heb je dan toch een pijnlijk punt, want jong en fris is vaak een samengeraapt zooitje van ‘modern’ willen zijn. Totaal geen finesse en net als de nieuwe keuken een hoop lucht en gebroddel met ingrediënten.

Daarmee zijn al hele steden ontdaan van hun geschiedenis en kleurrijke gebouwen, is het nostalgisch gedachtegoed van het gemiddelde raadslid tot ver beneden nul gezakt en is de gemiddelde keuken een uithangbord geworden voor ‘van Gilse’. Nu is een beetje suiker niet erg, dat maakt het leven toch beter te pruimen. Alleen als dan mijn totale vis ondergedompeld wordt in een zoete limoensaus, met dito zoete broccoli van een dag oud uit de koelkast. Dan gaat bij mij toch totaal het licht uit, laat ik maar niet de zoete champions opnoemen, met zoete aubergine en courgette. Alsof je in een poffertjeskraam de laatste restjes poedersuiker van een kartonnen schaaltje aan het vissen bent.

Met zo’n werkwijze kun je tot in de eeuwigheid convenanten verzinnen en pionnen schuiven. Het leger zal alleen maar groeien en niet in gezegende gezondheid. Men mag wel uit gaan kijken om buiten in de regen te gaan lopen, want de kreet ‘ik ben toch niet van suiker’ kan bij deze het museum in.

Wat is dat toch die totale leegroof aan verworven waarden en verlakkerij aan dienstbaar zijn aan het product. Die totale voor de gekhouderij van de betalende gast, het smijten met bouillonpoeder in maïzenapapjes  en dan het label Thaise kippensoep eraan hangen. De bediening trainen in een drogwereld van illusie en vanwege de onderbezetting het totale terras maar vermeend gereserveerd laten zijn. Hilarisch en arrogant staan wezen na terechte opmerkingen. Het is de stomheid ten top en de horror begint bij mij plaats te vatten dat de tijd dit niet meer in zal halen.

Advertenties

Over Anki Raemaekers at AR Tekst en Beeld.

Culturele opinie en de Kunsten. - AR Tekst en Beeld - teksten - fotografie - multi media. - Stichting Cultureel Café Weert. - Docu-story.nl - documentaire een goed instrument om een online strategie te bepalen. - Social Media Club SMC0495 - WeertFM - radioprogrammamaker Cum Laude ABKM autonome kunsten te Maastricht - experimentele video en fotografie. Persoonlijke interesse in de psychologie van onderlinge relaties.
Dit bericht werd geplaatst in Schrijfsels en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Verworven kennis van generaties, zo de drekbak in en wat mij betreft kan het eten erbij.

  1. Ankie zegt:

    Hey Anki,
    Ik zag onlangs een mooie documentaire op VPRO Import. De documentaire had de passende titel Pizza in Auschwitz.
    Het gaat over Danny Hanoch van 74 die als 11 jarige in Auschwitz de kleren bij elkaar moest rapen van de overledenen.
    Hij gaat met zijn inmiddels volwassen kinderen langs de kampen waar hij verbleef met als emotioneel hoogtepunt een verblijf in de barakken van Auschwitz.
    Voor zijn kinderen een zeer moeilijk iets om mee om te gaan. De verhalen kennen zij immers inmiddels uit hun hoofd. Onderwijl ligt vader op zijn oude brits in de Auschwitze barak en probeert het verleden te reconstrueren en herbeleven. Terwijl hij emotioneel mijmert krijgt hij een pizza aangereikt; het enige voedsel na worst wat er blijkbaar verkocht word in de trekpleister.
    Het schrijnende gevoel bij de kinderen is voelbaar: hun problemen, zijn nooit of te nimmer groot genoeg, dan wat vader in Auschwitz meemaakte.
    Zijn dochter explodeert in de barak; ze roept uit dat hij blij moet zijn dat zij niet hebben meegemaakt wat hij meemaakte, dat hij blij moet zijn dat hij zijn natje en droogje krijgt van zijn vrouw, dat er zoveel mensen van hem houden en dat ze nu maar weg moeten gaan uit de grimmige barak.
    Het verhaal vervolgt door de vliegreis terug naar Israel, waarbij de schim van de Holocaust kleiner en minder aanwezig mee uit het vliegtuig stapte.

    Moraal van het verhaal:
    Herinneringen zijn nooit exact te reconstrueren, dus ook het verleden niet; er komt altijd een saus van de perceptie van het heden overheen. En, inderdaad Anki, soms is die saus veel te vet en te zoet.
    Echter, voor iemand die nog nooit met het verleden tastbaar in aanraking is gekomen, moet men vaak wel.
    Een ontspannen en aangename kennismaking met het verleden of juist een confrontatie met het verleden die verzacht moet worden; de keuze voor een soort van verpretparkisering van het verleden ligt daar ten grondslag aan (naast het feit dat een historisch park, anno nu, niet kan overleven zonder inkomsten uit het commerciële gebeuren. Immers subsidies zijn ook schaars tegenwoordig). Bovendien zijn er legio voorbeelden te noemen in ons eigen land: schutterijen en de bijbehorende feesten, Bevrijdingsdag, het Archeon, Het openluchtmuseum in Arnhem etc, etc. Het zijn kapstokken waar we onze identiteit aan op kunnen hangen.
    Echter ‘Raw history’ word net als ‘Raw food’, maar door een enkeling gewaardeerd en tot zich genomen.
    Het is een kunst om selectief bewuste keuzes te maken die op de lange termijn beter zijn. Dat geld volgens mij voor elk vakgebied; zowel in de kunst als in de keuken. Hoe meer je weet, hoe verfijnder je smaak word.
    Ik ben zelf ook niet van de veel te dure, vette en zoete hap in een pretpark. Ik ben opgevoed met het idee, we smeren zelf een paar broodjes en nemen een rugzak mee. Goed voor de spieren, de gezondheid en de portomonee. Soulfood komt uit de eigen keuken en ik kan dan ook erg genieten van een zelfgemaakt belegd broodje tonijnsalade met kappertjes. Dan ga ik breed lachend en genietend op een bankje zitten.
    Dat je soms gillend gek word van alle troep die er verkocht word, kan ik me goed voorstellen. Dat heeft te maken met onwetendheid, maar ook met het niet willen weten, onverschilligheid dus. Besteed vooral niet te veel aandacht en energie aan mensen die daarin onverschillig staan; juist de mensen die nieuwsgierig zijn naar iets anders, die verdienen jouw energie en tijd. Beloon die groep, niet door te gaan klagen (want dan lopen ze weg), maar juist door heel hard te roepen dat je trots op hun bent. Dan gaat de rest vanzelf zich afvragen wat ze hebben gemist.
    Tja en net zoals in de documentaire is het soms beter om te relativeren en in het hier en nu te leven. Wanneer men te zeer achterom kijkt is er geen ruimte voor de toekomst; dat zagen we al bij Orpheus en Euridice.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s